ยังจำได้ไหม
จำได้ไหม..ว่าเราเคยเข้าแถวเคารพธงชาติด้วยกัน
จำได้ไหม..ว่าเราเคยลอกการบ้านด้วยกัน
จำได้ไหม..ว่าเราเคยกินอาหารในโรงอาหารซึ่งอันคราคร่ำไปด้วยเพื่อนฝูงของเรา
จำได้ไหม..ว่าเราเคยไปเที่ยวเล่นด้วยกัน ถึงไหนถึงกัน
จำได้ไหม..ว่าเราเคยทำงาน ทำกิจกรรมดีๆร่วมกัน
จำได้ไหม..ว่าเราเคยโดดเรียนพร้อมกัน
จำได้ไหม..ว่าบางครั้งเราเคยให้ใครบางคนเช็กชื่อให้ในคาบเรียน
จำได้ไหม..ว่าเราเคยกลับบ้านด้วยกันทั้งที่บ้านของเราก็ไม่ได้ใกล้กันเลย
จำได้ไหม..ว่าเราเคยหนีการตรวจผมด้วยกัน
จำได้ไหม..ว่าเราเคยแกล้งกัน หยอกล้อกัน เฮฮากัน แต่เราก็ไม่เคยโกรธกัน
จำได้ไหม..ว่าเราเคยวาดความฝันไว้ร่วมกัน
แล้วเราก็พร้อมเดินไปตามความฝัน
จำได้ไหม..ว่ากี่หมื่นพันล้านความทรงจำดีๆเหล่านี้เกิดขึ้นเมื่อใด
เมื่อกาลเวลาผ่านไปความสัมพันธ์ของเพื่อนยิ่งแน่นแฟ้นขึ้น
พวกเราผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกัน ทำอะไรด้วย
กัน มีความรู้สึกดีร่วมกัน รักกัน ผูกพันกัน
แต่เมื่อวันหนึ่งสถานภาพของเราเปลี่ยนไป........เราต้องเข้ามหาวิทยาลัยเพื่อไปตามทางของตัวเอง
สร้างรากฐานแห่งอนาคตของเรา เราอาจต้องทำอะไรด้วยตัวของเราเองโดยไม่ไดรับความช่วยเหลือที่ดีจากเพื่อนๆ กลุ่มใหม่
เพราะเพื่อนวัยมัธยมคือเพื่อนแท้ที่ดีที่สุดในชีวิต
เราอาจต้องนั่งเดียวดายกินข้าวในโรงอาหารเพียงคนเดียวหรือเพื่อนสองสามคน
ไม่เหมือนกับที่เราเคยกินอาหารท่ามกลางกลุ่มเพื่อนฝูงที่มีแต่มิตรภาพดีๆ
เราอาจต้องกลับบ้านเพียงคนเดียว
ขาดเพื่อนร่วมทางที่จะกลับบ้านพร้อมกัน
เราอาจต้องทำความฝันของเราให้สำเร็จเพียงคนเดียว โดยไม่มีเพื่อนที่ดีมาช่วยกันพากันไปสู่ฝั่งฝันที่หวังไว้.......... ความทรงจำดีๆที่เคยมีกำลังจะจางหายไป แต่ยังมีสิ่งหนึ่งที่ยังคงอยู่คือ มิตรภาพแห่งความเป็นเพื่อน ขอให้ทุกคนอย่าท้อ อย่าถอย จงก้าวไปสู่ความฝันของแต่ละคนให้สำเร็จ เพื่อนคนนี้ยังคอยเป็นกำลังใจให้นายเสมอ
กุร์รักมึงหว่ะเพื่อน ช่างฝีมือทหาร EN.A14ทุกคน
English
ฝันดีดีีดี..เนอะส์